Hatice

Nasılsın dünya 

Göze görünen düşünceler

Göz bebeklerim büyüyor yoklukta
Gördüğüm kadar varım aslında...
Görmediğim kadar yokum.
Daha çok yokum 
görmediğim gördüğümden daha çokken.
Şimdi durup nefes almak istiyorum,
ama gözlerim bağlı.
Hadi çöz şu bağı gözlerimden,
geç karşıma; küçülsün gözbebeklerim,
Gördüğümle çoğalayım, dünya kadar olsun varlığım.
Dünya biz olalım.
Gördüğümüz kadar olsun her şey.
Her şey görülsün gözlerimizde.
Sen, ben...
24.02.2015

tOz

Parmak uçlarımdaki tozları silkelemeye çalıştıkça bulaştılar gözlerime,

Kör olmuştum, dokunamıyordum artık düşüncelere....

Kaçmaya başladım, koştum koştum koştum..

ve dünyanın bittiği yerde seni buldum; elleri bağlı gözleri açık

Dünyayı seyrederken.

Keşke durdurabilseydim düşünceleri..

Seyretmeni...

dünyayı, zamanı, hayatı.

30.ağustos 2010

GümüşGüneş

BOŞ-LuK"

Bir ölümle başladı boş-luk...
25'inde büyülü bahçenin,
mahşere açılan kapısından geçti kızın.


Ölen bebeğinin peşinden, geçtiiiii..... gitti.
Geride sen kaldın !

Boş-luk.


Koşmaya başladın sonra, bir an önce yaşayıp bitirmek için hayatı.
Ama biter mi hayat?

Kalabalık yuva, iki kişilik bir eve dönüştü bir anda;
Bir"Sen", bir "Efendi".

15'inden 70'ine, kendini adadığın adam;
beyefendi değil, efendin değil;
"Efendi"
!.
-Efendi!
- Ne var Alo?
!.

İsimsiz iki kahraman gibiydiniz gözümde!
Birbirine adını hiç söylemeyen,
Kahraman olduklarını bilmeyen,
İki hayat savaşçısı;
Öldürmeyen!
Ölmeyen!

İkinci ölümle devam etti boş-luk,

Birinci boşluğun anlamını fark etmeyen ben;
İkinci boşluğu seninle birlikte hissettim!
Evinde ki ; Efendi
çok sevdiği "Allah"ına;
Acı dolu, sessiz çığlıklarıyla gitti..
O çığlıklar ki;
Kimsenin duymadığı;
Ciğerimi!
Kalbimi!
Beynimi! parçalayan;
!korkuyorum! beni yollamayın...!diyen çığlıklardı.

Ama duymazdan geldim bunları..
Hiç yaşanmamış gibi;
Çünkü; ben güçlüydüm!

Ama Sen!
Hayatımın kadını; bütün zayıflığını, ağlayışlarını, yalnızlığını güce dönüştüren
Toprak Anam..
Boşluğunla kaldın bir başına!

Hayatını adadığın kocan,
Büyütürken tükendiğin çocukların,
Hiçbiri yoktu artık!
Terk edilmişliğinle bir başına ..Sen..

Hayat savaşçıları ölümsüz değilmiş meğer.
Ölene kadar zamanımız var Annem..
Sağın solun önün arkan boş-luk biliyorum,
Sende biliyorsun.

Boş-luk......

Hatice Güneş / 2008

AYRIL-MA

...................

Sen şimdi benden ayrıldın yaa?
Ayrıldı ya damarlarım derimin altından bir bir..
Ve uyuşmaya başladı ya beynim?

Sanki her zamanki gibi göresim gelmiş seni
Görmeye gelmişim, istanbula,
Sadece sade bir adam olmadığın için.


Özledikçe hapsetmişim seni kalbime,
Sen orda, kalbimle birlikte sıkışmışsın..
Ve ben, seni kurtarmak için,
Söküp kalbimi koymuşum bir postacı çantasına
Yalnızlığa giden mektupların yanına
Sadece, sade bir kadın olduğum için


Beni çok fazla düşünme
Birini çok düşünürse hasta olur insan
Ben biraz hastayım bu aralar

Sadece; sade bir adam olmadığını düşünüyorum sıkça

23.03.2009

Yaz Soğuğu

Gözlerin kapalıyken görebileceğin kadar uzağım sana,
Git ve sarıl bana hadi!





Dön arkanı bak gözlerimin içine;
gözlerim yok, ellerim yok, saçlarım yok oluyor yavaş yavaş eriyen buzlar gibi ışıltılarla.
Oysa ben diz çöküp yıldızlara dokunacağımı düşünüyordum her sabah penceremden içeri baktığımda.
Meğer yağmur yağarken topraktan bulutlara, kururmuş yıldızlar..
ve ben değil diz çökmek, secdeye kapansam önlerinde dokunamazmışım artık onlara!
Mutlaka, ters giden bişeyler var hayatımda?

GİRİŞ

Gelişme,
Sonuç...


Bir başlangıç-mış..
ama....
Benim haberim
yok-muş!



Hayatı, ilişkileri, olayları vs. vs. bir romana benzeten ve bölümlerine ayıran ben artık buna bi dur deme zamanı geldiğini düşünüyor sanrım?
Yol-muş,
Yürüyor-muşum.
İnanılmaz!
Özgülüğü bile çizerler ve düz çizgide yürütürler,
Yürüdüğüm yeri kendi seçtiğin yol sanırsın :)...
Bir pistte havalanmak için hız alan, kanatlarını açmakta olan bi insan olduğumu yavaş yavaş fark ettim ve büyüttüm ruhumu.
Ben büyüdükçe, dünya küçüldü,
Ben anladıkça, dünya anlayamaz oldu beni,
Gözlerim küçüldükçe, yüreğim büyüdü
Yüreğim büyüdükçe, kanatlarım güçlendi.
...
Devam ediyor...